Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ.

Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ,
αυτή η αγάπη στ’ άστρα μ’ ανεβάζει,
κι άσε να καώ όπως θέλω και να χρεωθώ,
αυτό το λάθος μόνο μου ταιριάζει.

Αγάπη που ’γινες σώμα κι αίμα,
χωρίς εσένα όλα είναι ξενιτιές.
Αν η αλήθεια σου γίνει ψέμα,
στάχτη να γίνω μέσα σ’ ένα βλέμμα
που τις νύχτες βάζει πυρκαγιές,
που τις νύχτες βάζει πυρκαγιές.

Του άντρα του πολλά βαρύ...

Του άντρα του πολλά βαρύ
μην του μιλάτε το πρωί,
μην του μιλάτε το πρωί
του άντρα του πολλά βαρύ.

Ο λόγος του συμβόλαιο
κι έχει στην πιάτσα βέτο,
το ούζο πίνει ανέρωτο
και τον καφέ του σκέτο.

Του άντρα του πολλά βαρύ
μην του μιλάτε το πρωί,
μην του μιλάτε το πρωί
του άντρα του πολλά βαρύ.
Ψηλά φτάνει το χέρι του
μα χαμηλά κοιτάζει,
μ’ αγάπη ξέρει να μιλά,
μ’ αγάπη ν’ αγκαλιάζει.

Του άντρα του πολλά βαρύ
μην του μιλάτε το πρωί,
μην του μιλάτε το πρωί
του άντρα του πολλά βαρύ.

Πίνω και μεθώ...

Πίνω και μεθώ
οφ αμάν μέρα νύχτα τραγουδώ
και το ντέρτι μου
οφ αμάν στο μπουζούκι μου ξεσπώ

Γένηκα μπεκρής
οφ αμάν χασικλής και μερακλής
γιατί όλο λες
οφ αμάν κούκλα μου πως δε με θες

Τα ματάκια σου
οφ αμάν και τα κορδελάκια σου
με τουμπάρανε
οφ αμάν και με κογιονάρανε

Πώς μου τα ‘φερες
οφ αμάν και μου τη κατάφερες
και μου το ‘σκασες
οφ αμάν με το μάγκα το ‘στριψες

Ψυχοφελή μηνύματα...

Αδιαφόρησε για τις ανέσεις και τότε θα αποκτήσεις άνεση

Αδιαφόρησε για τα υλικά αγαθά και τότε θα τα πάρεις
Για να τα πάρεις όχι σαν δέσμιος αυτών, ούτε σαν δούλος
Αλλά ως ελεύθερος.
Άνθρωπος είσαι, μη γίνεσαι θηρίο.
Γι΄ αυτό σου δόθηκε το στόμα από τον Θεό
Όχι γιά να δαγκώνεις, αλλά για να παρηγορείς με τα λόγια σου.
Εάν δεν δέχεσαι τον ξένο όπως θα δεχόσουν τον Χριστό
Καλύτερα να μη τον δεχθείς καθόλου.
Εάν όμως τον δέχεσαι σαν τον Χριστό
Τότε μη ντραπείς να πλύνεις τα πόδια του.
Μη περιμένεις την ημέρα του θανάτου σου
Για να μάθεις την αδυναμία σου.
Διερεύνησε τον εαυτό σου όσο ακόμα ζει
Προχώρησε με τη σκέψη σου στο εσωτερικό του
Και τότε θα δεις όλη τη μηδαμινότητά του.

Πηγη:www.lllazaros.blokspot.com

Eμεινα εδώ

Κάποιο βράδυ σου ‘χα πει πως θέλω
να πετάξω σαν πουλί πάνω από το κόσμο
Και συ ζωγράφισες φτερά σ' ένα λευκό χαρτί
και μου πες φως μου, μη φύγεις φως μου

Κι έμεινα εδώ να μη σου λείψει τίποτα
Έμεινα εδώ να μη φοβηθείς
Να μη μείνεις μόνη σου και 'γω στο τίποτα
Έμεινα εδώ να μη μαραθείς

Κάποιο βράδυ μου ‘χες πει πως πρέπει
να γεννήθηκα για σένα, μόνο για σένα
Και 'γω σε πήρα αγκαλιά και χάθηκα
στα μάτια σου τα μαγεμένα, τα μαγεμένα

Κάποιο βράδυ μου ‘χες πει πως δε μπορείς
να ζήσεις μια στιγμή χωρίς εμένα
Και ‘γω δε μίλησα ξανά
γιατί στα χέρια μου είχα εσένα μόνο εσένα

Κι έμεινα εδώ να μη σου λείψει τίποτα
Έμεινα εδώ να μη φοβηθείς
Να μη μείνεις μόνη σου και ‘γω στο τίποτα
Έμεινα εδώ να μη μαραθείς

Τα παιδια του Πειραια

Aπ' το παράθυρό μου στέλνω
ένα δύο και τρία και τέσσερα φιλιά
που φτάνουν στο λιμάνι
ένα και δύο και τρία και τέσσερα πουλιά

Πώς ήθελα να είχα ένα και δύο
και τρία και τέσσερα παιδιά
που σαν θα μεγαλώσουν όλα
θα γίνουν λεβέντες για χάρη του Πειραιά

Όσο κι αν ψάξω, δεν βρίσκω άλλο λιμάνι
τρελή να με 'χει κάνει, όσο τον Πειραιά
Που όταν βραδιάζει, τραγούδια μ' αραδιάζει
και τις πενιές του αλλάζει, γεμίζει από παιδιά

Aπό την πόρτα μου σαν βγω
δεν υπάρχει κανείς που να μην τον αγαπώ
και σαν το βράδυ κοιμηθώ, ξέρω πως
ξέρω πως, πως θα τον ονειρευτώ

Πετράδια βάζω στο λαιμό, και μια χά-
και μια χά-, και μια χάντρα φυλακτό
γιατί τα βράδια καρτερώ, στο λιμάνι σαν βγω
κάποιον άγνωστο να βρω

Απόψε θέλω να πιω...

Απόψε θέλω να πιω
τίποτα μετά να μη θυμάμαι
μέσα στον καπνό να παγιδευτώ
συνέπειες να μη φοβάμαι

Απόψε θέλω να πιω
θέλω να ξεφύγω από τα όριά μου.
Μέσα στον καπνό να εξομολογηθώ.
Για τα χαμένα όνειρά μου.

Θα ανάβω με τσιγάρα
θα σβήνω με ποτά...
τώρα που πήρα τη λαχτάρα
στάχτη να γίνουν όλα πια.

Απόψε θέλω να πιω...
Όλους κι όλα να τα διαγράψω.
Μέσα στον καπνό να εξαφανιστώ
πίσω να μην ξανακοιτάξω

Ο καρπός της ησυχίας

Παιδί μου, ο καρπός της ησυχίας που επιδιώκεις
Είναι να επιδιώκεις να βλέπεις τους άλλους ως αγίους, ως αγγέλους.
Όταν βλέπεις στους άλλους ελαττώματα

Και ιδίως στον Γέροντά του, να ξέρεις

Ότι έπεσε η πνευματική σου ζωή , υποβιβάστηκε
Και χρειάζεται πολλή μετάνοια και αυτομεμψία.
Όταν βλέπω και κρίνω μέσα μου τους αδελφούς μου
Να ξέρω ότι δεν πάω καλά..
Πρέπει να πιστέψω καλά μέσα μου
Ότι ο κάθε αδελφός είναι καλός
Και άγιος και μόνο εγώ είμαι ο πιο αχρείος.
Σε κάθε παρεξήγηση να βάζω εγώ μετάνοια
Είτε φταίω είτε όχι
Για να είμαι πάντα ειρηνικός με τους άλλους
Και να είναι μαζί μου η Χάρις του Θεού.
Ποτέ να μην κοινωνήσω τα θεία Μυστήρια
Αν έχω πικράνει κάποιον αδελφό και δεν έχω συνδιαλλαγεί μαζί του.

Πηγη: http://www.lllazaros.blokspot.com/

Eίσαι παιδί μου πειρασμός

Πειρασμός είσαι, παιδί μου,
είσαι πειρασμός,
στην καρδιά και στο μυαλό μου
μόνιμος καημός.

Το μυαλό μού έχεις πάρει
και θα τρελαθώ,
και δεν παίρνω και χαμπάρι,
βάσανο γλυκό.

Πειρασμός είσαι, παιδί μου,
γλύκα στα φιλιά,
μια ματιά σου όταν ρίχνεις,
σπίρτο και φωτιά.

Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν

Με ίσα δικαιώματα μαζί μου.

Είναι ένας άνθρωπος σαν και μένα

Πλασμένος κατ' εικόνα Θεού.

Κι αφού είναι σαν και μένα

Πρέπει να τον αγαπώ όπως αγαπώ και τον εαυτό μου.

«Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Ματθ. κβ΄ 39).

Πρέπει να τον φροντίζω και να τον προσέχω

Όπως προσέχω τη σάρκα και το αίμα μου

Να του φέρομαι στοργικά, ευγενικά, καλοσυνάτα
Να του συγχωρώ τις αστοχίες
Όπως θα συγχωρούσα και τις δικές μου
Όπως θα 'θελα να συγχωρήσουν κι οι άλλοι τα σφάλματά μου
Και να μου φέρονται με συγκατάβαση.
Δηλαδή, όπως θα 'θελα οι άλλοι άνθρωποι
Να μην παρατηρούν τα λάθη μου
Σαν να μην υπάρχουν, ή να τα αγνοούν με ευγένεια
Με καλοσύνη και μεγαλοψυχία
Το ίδιο πρέπει να κάνω κι εγώ στον αδελφό μου.

Σώπα όπου να 'ναι θα σημάνουν οι καμπάνες

Με τόσα φύλλα σου γνέφει ο ήλιος καλημέρα
με τόσα φλάμπουρα λάμπει, λάμπει ο ουρανός
και τούτοι μέσ' τα σίδερα και κείνοι μεσ' το χώμα.
Σώπα όπου να 'ναι θα σημάνουν οι καμπάνες.
Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας.

Κάτω απ' το χώμα μες στα σταυρωμένα χέρια τους
κρατάνε τις καμπάνας το σχοινί,
προσμένουνε την ώρα, προσμένουν να σημάνουν την ανάσταση
τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας
δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει
Σώπα όπου να 'ναι θα σημάνουν οι καμπάνες

Αυτό που σου'πε ο Θεός θα πει ότι είναι χωρίς περιπέτεια;
Υπάρχει συμβουλή του Θεού που δεν κρύβει περιπέτεια;

Δηλαδή η Παναγία μας, όταν της είπε ο αρχάγγελος

Ότι θα γεννήσει τον υιό του Θεού αισθάνθηκε

Ότι τώρα θα κάνει την πιο ευτυχισμένη ζωή
Επειδή κατάλαβε το θέλημα του Θεού;
Μα, αυτό θα πει ότι κατάλαβες ποιός δρόμος
Θα οδηγήσει εσένα στη δική σου περιπέτεια!
Αλλά θα σε βγάλει στον Παράδεισο.
Γι'αυτό μη νομίζεις ότι θα πάρεις ένα δρόμο
Που θα σε κάνει μονίμως να χαίρεσαι και να γελάς...
Όχι! Απλώς λες:
"Ποια περιπέτεια μου ταιριάζει;".
Αυτό είναι το θέμα!

Πηγή: http://aoratigonia.blogspot.com/

Εγώ θα σ΄αγαπώ ότι κι αν γίνει

Ο Μικρός ήταν πολύ κακόκεφος.
Κλείστηκε στο δωμάτιο κι άρχιζε να στριφογυρίζει
Κι όλα τα πράγματα ν΄αναποδογυρίζει.
Τις ζωγραφιές από τον τοίχο ξεκολλούσε
Κι όλα τα παιχνίδια του χαλούσε.
Θεέ μου!
Είπε η Μαμά τι έχεις πάθει;
Είμαι ένα ανάποδος και γκρινιάρης μικρός
Και κανείς δε μ΄αγαπάει είπε ο μικρός.
Μικρέ μου είπε η Μαμά όπως και να ΄σαι
Εγώ πάντα θα σ΄αγαπώ.
Κι αν ήμουνα αρκούδος, πάλι θα με φρόντιζες
Και θα μ΄ αγαπούσες; ρώτησε ο Μικρός.
Φυσικά είπε η Μαμά.
Εγώ θα σ΄αγαπώ ότι κι αν γίνει.
Αν όμως γινόμουν πράσινο έντομο, πάλι θα μ΄αγαπούσες
Πάλι θα με αγκάλιαζες και θα με φιλούσες;
Φυσικά είπε η Μαμά.
Εγώ θα σ΄αγαπώ ό, τι κι αν γίνει.
Ότι κι αν γίνει;
Είπε ο Μικρός και χαμογέλασε.
Κι αν ήμουνα κροκόδειλος;
Θα σε αγκάλιαζα και θα σε αγαπούσα
Και τη νύχτα θα σου τραγουδούσα είπε η Μαμά.
Χαλάει ποτέ η αγάπη; ρώτησε ο Μικρός.
Λυγίζει άραγε ποτέ και σπάει;
Κι αν ναι, μπορείς άραγε να την κολλήσεις, να τη φτιάξεις και να τη χτίσεις;
Α, δεν ξέρω είπε η Μαμά
Το μόνο που ξέρω είναι ότι θα σ΄ αγαπώ για πάντα.
Κι όταν πεθάνουμε και χαθούμε
Θα μ΄αγαπάς ακόμη; είπε ο Μικρός.
Θα υπάρχει ακόμα η αγάπη;
Η Μαμά πήρε στην αγκαλιά της τον Μικρό
Και κοίταξαν μαζί από το παράθυρο τον ουρανό.
Το φεγγαράκι έφεγγε ψηλά και τ΄αστεράκια ήταν φωτεινά.
Κοίτα, Μικρέ, τ΄αστεράκια πώς λάμπουνε στον ουρανό.
Ξέρεις πως πολλά απ΄αυτά έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια πια;
Τα βλέπεις όμως πώς φωτίζουν ακόμα στον ουρανό;
Η αγάπη είναι σαν τ΄ αστέρια
Ποτέ δεν πεθαίνει και πάντα φωτίζει.

Η Σαρακοστή του Πάσχα

Σε αντίθεση με αυτό που πολλοί νομίζουν ή αισθάνονται
Η Σαρακοστή του Πάσχα είναι περίοδος χαράς.
Είναι ο καιρός εκείνος που μας δίνεται η δυνατότητα
Να αποτινάξουμε κάθε τι άσχημο
Και θανατηφόρο από μέσα μας
Για να βρούμε πάλι τη δύναμη να ζήσουμε
Να βιώσουμε σε όλο το βάθος του το μυστήριο
Στο οποίο είμαστε καλεσμένοι.
Αν δεν κατανοήσουμε αυτή την ποιότητα της χαράς στη νηστεία
Θα τη μετατρέψουμε σε μια καρικατούρα
Σε μια περίοδο κατά την οποία στο όνομα του Θεού
Θα κάνουμε τη ζωή μας μίζερη.
Μπορεί, πράγματι, αυτή η ιδέα της χαράς που πλέκεται
Με την επίπονη προσπάθεια και τον ασκητικό αγώνα
Να φαίνεται περίεργη
Όμως αγκαλιάζει με καθολικό τρόπο τη ζωή της Εκκλησίας.
Η Βασιλεία του Θεού είναι κατάκτηση.
Δεν χαρίζεται απλά σε εκείνους που αδιάφορα
Και τεμπέλικα την περιμένουν να έρθει.
Για όσους την αναμένουν με τέτοιο πνεύμα
Θα έρθει, αλλά στο μέσον της νύχτας
Σαν την Ημέρα της Κρίσης.
Σάν τον κλέφτη που τρυπώνει όταν δεν τον περιμένεις
Σαν το Νυμφίο που φθάνει ενώ οι μωρές παρθένες κοιμούνται.
Δεν είναι όμως αυτός ο τρόπος που θα πρέπει
Να προσμένουμε την Κρίση και τη Βασιλεία.
Χρειάζεται να αλλάξουμε τη νοοτροπία μας
Σε μία νέα κατανόηση που θα μας επιτρέψει ν
Ν ξαναβρούμε μέσα μας αυτό
Από το οποίο περιέργως έχουμε αποξενωθεί:
Τη χαρά της προσμονής της Ημέρας του Κυρίου
Κι άς ξέρουμε ότι αυτή θα είναι η Ημέρα της Κρίσεως.
Ίσως μας ξενίζει το γεγονός ότι
Στην Εκκλησία κηρύττουμε ως Ευαγγέλιο
Δηλαδή “καλό άγγελμα”  αυτό της Κρίσεως
Κι όμως αναφωνούμε:
“Έρχου Κύριε, ταχύ”
Γιατί η Ημέρα του Κυρίου δεν είναι φόβος αλλά ελπίδα.
Πηγή http://www.lllazaros.bloksot.com/

Να 'τανε το 21

Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα
να 'τανε το 21 να 'ρθει μια στιγμή

Να περνάω καβαλάρης στο πλατύ τ' αλώνι
και με τον Κολοκοτρώνη να 'πινα κρασί

Να πολεμάω τις μέρες στα κάστρα
και το σπαθί μου να πιάνει φωτιά
και να κρατάω τις νύχτες με τ' άστρα
μια Τουρκοπούλα (ομορφούλα) αγκαλιά

Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα
να 'τανε το 21 να 'ρθει μια βραδιά

Πρώτος το χορό να σέρνω στου Μοριά τις στράτες
και ξοπίσω μου Μανιάτες και οι Ψαριανοί

Κι όταν λαβωμένος γέρνω κάτω απ' τους μπαξέδες
να με ραίνουν μενεξέδες χέρια κι ουρανοί

Να πολεμάω τις μέρες στα κάστρα
και το σπαθί μου να πιάνει φωτιά
και να κρατάω τις νύχτες με τ' άστρα
μια Τουρκοπούλα (ομορφούλα) αγκαλιά

Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα
να 'τανε το 21 να 'ρθει μια βραδιά

Οι οργανωμένοι οπαδοί του Θρύλου ξέρουν να τιμούν τον λόγο τους και όπως είχαν υποσχεθεί προσφέρουν οικονομική στήριξη στον Ερασιτέχνη, στην προσπάθεια που γίνεται.

Σαν τελικούς αντιμετωπίζουν τα επτά παιχνίδια που έχουν μείνει για την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, στον Ολυμπιακό, με πρώτο αυτόν την Κυριακή (27/02, 19:30) με αντίπαλο τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη.

Βαγγέλης Μαρινάκης, Ερνέστο Βαλβέρδε, αλλά παίκτες των «ερυθρόλευκων» θέλουν μόνο νίκες για να αποδείξουν την ανωτερότητα τους παρά το γεγονός ότι με τρεις νίκες θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν και μαθηματικά τον τίτλο. Βέβαια, ο καλύτερος κριτής είναι το γήπεδο και εκεί θα κληθούν να δώσουν τις απαντήσεις τους.
Όσον αφορά τα αγωνιστικά, άλλη ενδεκάδα από αυτή που είχε στο μυαλό του θα παρατάξει τελικά στον κυριακάτικο αγώνα με αντίπαλο τους «κυανέρυθρους» ο «Τσινγκούρι», μετά τον τραυματισμό του Όλαφ Μέλμπεργκ στην προπόνηση του Σαββάτου....

Η Θύρα 7 αποδεικνύει έμπρακτα και με οικονομική συνεισφορά ότι βρίσκεται στο πλευρό της ομάδας προσφέροντας το ποσό των δέκα χιλιάδων ευρώ. Αυτά παραδόθηκαν σήμερα και είναι χρήματα που συγκεντρώθηκαν από συνδέσμους του Λεκανοπεδίου, από την επαρχία και από την Κύπρο.
Σχετικά με τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία του κόσμου, που αποδεικνύει ότι είναι μοναδικός, εκδόθηκε δελτίο Τόπου, το οποίο αναφέρει:
"Το ποσό των δέκα χιλιάδων ευρώ, προερχόμενο από όλους τους συνδέσμους οργανωμένων οπαδών του Λεκανοπεδίου, της επαρχίας και της Κύπρου παρέδωσε σήμερα η "Θύρα 7" στον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ Σ.Φ.Π.....

Δεν ξανακάνω φυλακή

Δεν ξανακάνω φυλακή.
Με τον Καπετανάκη
που ’χει ντούγκλα στο μουστάκι
τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.

                                Τη δόλια τη μανούλα μου
                                 την πότισες φαρμάκι,
                                 αχ, εσύ Καπετανάκη.
                                Τα μελιτζανιά να μην τα βάλει πια.


Ξυπνώ και βλέπω σίδερα,
στη γη στερεωμένατα παιδάκια τα καημένα.
Τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.

Αγαπώ αγαπώ μια πιτσιρίκα

Αγαπώ αγαπώ μια πιτσιρίκα, ειναι τρε, ειναι τρέλα έίναι γλύκα
Ότι μου, ότι μου 'λειπε το βρήκα,
στην μικρή , στην μικρή την πιτσιρίκα
Πιτσιρί, πιτσιρίκα θ'αρρωστήσω,
άμα δε ,άμα δε σε συναντήσω,
και τα ο, και τα όμορφα σου χείλη
τρυφερά, τρυφερά να τα φιλήσω

Μες τα μα, μες τα μάτια σου το βρήκα
Ότι ψα, ότι ψάχνω πιτσιρίκα
Πες μου ο, πες μου οτι δεν μ 'αλλάζεις
Και τα χρο, και τα χρόνια δεν κοιτάζεις
Αγαπώ αγαπώ μια πιτσιρίκα, ειναι τρε, ειναι τρέλα έίναι γλύκα
Ότι μου, ότι μου 'λειπε το βρήκα,
στην μικρή , στην μικρή μου πιτσιρίκα

Θα ζήσω ελεύθερο πουλί

Θα ζήσω ελεύθερο πουλί κι όχι κορόιδο στο κλουβίγια μια μονάχα θηλυκιά να κελαηδάω
θα χτίσω είκοσι φωλιές κι άμα γουστάρω αγκαλιές
από κανάρα σε κανάρα θα πετάω Δις
Θέλει η ζωή μας αλλαγές και ας τσαντίζονται πολλέςδεν δίνω φράγκο κάθε μια τι θα μου σούρει
και το πουλί για να τραφεί πρέπει ν' αλλάζει τη τροφή
κι όχι σκέτο κανναβούρι κανναβούρι
Θα ζήσω ελεύθερο πουλί κι όχι κορόιδο στο κλουβίγια μια μονάχα θηλυκιά να κελαηδάω
θα χτίσω είκοσι φωλιές κι άμα γουστάρω αγκαλιές
από κανάρα σε κανάρα θα πετάω Δις

Θα ζήσω ελεύθερο πουλί κι όχι κορόιδο στο κλουβίγια μια μονάχα θηλυκιά να κελαηδάω
θα χτίσω είκοσι φωλιές κι άμα γουστάρω αγκαλιές
από κανάρα σε κανάρα θα πετάω ΔιςΘέλει η ζωή μας αλλαγές και ας τσαντίζονται πολλέςδεν δίνω φράγκο κάθε μια τι θα μου σούρει
και το πουλί για να τραφεί πρέπει ν' αλλάζει τη τροφή
κι όχι σκέτο κανναβούρι κανναβούριΘα ζήσω ελεύθερο πουλί κι όχι κορόιδο στο κλουβίγια μια μονάχα θηλυκιά να κελαηδάω
θα χτίσω είκοσι φωλιές κι άμα γουστάρω αγκαλιές
από κανάρα σε κανάρα θα πετάω Δις

Πότε Βούδας πότε Κούδας

     Πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς κι Ιούδας    Έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι
   Έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι                            Πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς κι Ιούδας.
                                                                                                       Στο 'πα μια και στο 'πα δύο, στο 'πα χίλιες δέκα δύοβρε δεν είναι εδώ το Σούλι, εδώ είναι του Ρασούλη
βρε δεν είναι εδώ το Σούλι, εδώ είναι του Ρασούλη
Στο 'πα μια και στο 'πα δύο, στο 'πα χίλιες δέκα δύο.
         Πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς κι Ιούδας
        Έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι
        Έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι        Πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς κι Ιούδας.